شـا زه

انفجاری که در ساعت پنج و بیست دقیقه صبح، مرا لرزاند

شا زه — Tue, 24 Jan 2012 04:43:58 +0000

دیدی بعضی از خیابونا یا خونه هایی که توی خواب آدم میان یه تاریخچه ای برای آدم دارن. یه محله خیالی که شاید چندباری خوابات توش اتفاق افتاده. خلاصه اینکه یه محله ایه توی کلان شهری که ساکنشم، با سربالایی های تند و کوچه هاب باریک. جایی که شهرم میرسه به کوه. یه بار قبلتر که خواب کوه رفتن دیده بودم از اونجا رد شدم. الانم رفته بودم پیاده روی. با پدرم رفته بودم سگمو ببرم بیرون. داشتم به بابا می گفتم که سگ داشتن برام یه تجربه سنگینه. اینو که گفتم تاییدم کرد انگار که می دونه چی می خوام بگم. گفت آره و چیزی گفت که راجع به خودش و اتفاقن در مورد منم صدق می کرد. من چون منظورم اصلن منظورم اون نبود بروی خودم نیاوردم. می خواستم بگم خیلی عاطفی بهش نزدیک میشم. به سگم که بازیگوش بود و علاقه، در نهایت خودش بین من و اون جاری

یه ماشینی دوبله پارک بود و خیابونو بسته بود. با یه موتوری که از مقابل اومده بود گیر کردیم توی تنگی راهی که بین ماشین و جدول بود. باید ازش رد می شدیم. ما هم لای درز بین ماشین و موتور بودیم. سگ کوچولوی من شروع کرد به پارس کردن. موتوریه یه سگی داشت که توی نگاه اول من تمساح بود و بعد یه سگ بزرگ شد. یه چیزی بین ما رد و بدل شد و منم با یه اعتماد کاذبی به سگ غول یارو که بلند برای سگم پارس می کرد گفتم: خوب برو بگیرش اگه می تونی. یهو سگش گذاشت دنبال سگ کوچولوی من . من هاج و واج و ترسیده به یارو گفتم چرا سگتو باز کردی؟ سگش برگشت، با یه حالی از قدرت، سگ من توی دهنش. سگم زخم شده بود و از ترس شبیه جوجه شده بود. طرف من نمیومد. نه پارس می کرد، نه دیگه سگ بود. یه چیز فرتوتی که از ترس و بی اعتمادی به من، تبدیل به یه جوجه سگ گرد و سفید و لرزون و افسرده شده بود و من از ناراحتی دیدنش منفجر شدم و از صدای انفجارم، بیدار

گل محمد

شا زه — Thu, 19 Jan 2012 20:31:56 +0000

چه راه دور بي پايان!
چه پاي لنگ!
نفس با خستگي در جنگ
من با خويش
پا با سنگ!
چه راه دور
چه پاي لنگ!

پشت سرش راه می رفتیم. شب. تاریک. پارس سگ. بطری پلاستیکی توی دستشو سر می کشید. ترکیب الکل طبی و آب آلبالو. صدای آواز بلندش می پیچید لای کوه های درکه. همه جا می خوند. توی خیابون انقلاب که راه می رفت تا توی تالار خفاش های غار رودافشان: اول دلم را صفا داد، آیینه ام را جلا داد آخر به باد فنا داد، عشق تو خاکستر من. کتری نقلی و زردشو توی یه سوراخ لای ریشه های یه درختی، کنار رودخونه می ذاشت. صبح ها میومد تهران کار می کرد و شب ها با کوله پشتی و ریش و سبیلش برمی گشت کنار رودخونه می خوابید. خونه نداشت، اما چادر داشت و یه دفترچه و نقاشی می کرد و حروف رو دور صفحه ها می چرخوند با دستخطی که سوغاتی کودکی هاش بود. صبح بیدار میشد و با شورت مامان دوزش، لخت، هیکل استخونیشو ول می کرد توی آب سرد

گل محمد در قوچان به دست کسی کشته شد. قاتلش پول بود و بی فرهنگی و فراموشی. قتـلش اما کاش تلنگری بزند به مطبوعاتچی ها، به گالری دارها، گالری بازها و اهل فرهنگ و هنر و به اسم و رسم دارها. تلنگری به همه مایی که می توانیم به دیگرانی که سرشان به تنشان می ارزد و هنر زنده ماندن و کار کردن و سادگی می دانند کمک کنیم، ولی نمی کنیم. مادام که ما مشغولیم به ستایش پیچیدگی و غرقیم در فراموشکاری، ساده ها باز هم کشته خواهند شد. ساده هایی مثل گل محمد

سلام. منم، گلـمحمد. گلـمحمد خداوردی زاده. کارتونیست، تصویرساز، هنرمند. ساکن کوه، خانه دوستانم، غار رودافشان، خیابان، قوچان. به قتل رسیدم. به همین سادگی. حالا که مـُردم، طبق سنت، کارهایم را چاپ کنید. برایم نمایشگاه بگذارید و زنده ها و به کنج رفته ها را فراموش کنید

روحت رودافشان

ستون یک . روز اول

شا زه — Wed, 11 Jan 2012 17:52:31 +0000

تازه برگشته ام اول داستان. نظم، وجود خارجی ندارد و تمرکز چیزیست گم شده در لحظه لحظه روزهایی که می گذرانم. چیزهایی هست که مرا می خورند. جنس شان بسیار متفاوت است از زخم هایی که روح او را می خورد. فرق اولشان این است که زخم های او، بودند و این چیزهایی که من می گویم، نبودشان روحم را می جود و واز گوش هایم چیزی مثل گوشت کوبیده بیرون می آید که ظاهرش بودن یک انسان را تلاقی می کند و درونش روحیست کوبیده شده و چلانده ای از پیاز و عشق و درد

مهناز از بوشهر

اگر امیدی نباشد که من برای به وقوع پیوستنش کاری بکنم، اوضاع زندگی ام به هم می ریزد. اگر بپرسید که تو چه کسی هستی؟ من حرفی از خودم ندارم بزنم چون ایده ای از خودم و موجودی به نام من ندارم. و دانشم درباره خودم همانقدر است که درباره مارمولک های کنار یکی از همین رودخانه هایی که مستندها نشانشان می دهند. این بین، ولی چیزی هست که برایم اشتیاق می زاید. مثل همه انسان ها. مثل همه دلیل هایی که انسان ها برای بودنشان می یابند. مثل بچه ها که برای پدر و مادرشان اشتیاق و دلیل های زیادی برای زندگی می سازند و سرگرم زندگی شان می کنند

نادر از تنکابن

یکی نداند فکر می کند دارم از فرصت انتخابات برای آگاه سازی و توسعه شبکه های مجازی استفاده می کنم

آشفته از زنجان

چند ماه پیش، سوار ماشینم که شدم، تا خواستم به خودم بیایم، بمب مغناطیسی ترکید. پرسش من این است که چه کسی مسوول امنیت این کشور است؟ موسوی و آمریکا و انگلیس مرا به خیابان فرانخوانده بودند که مسوولیتم با آن ها باشد! داشتم زندگی ام را می کردم که بمب ترکید و من مردم. کدام بی پدری مرا کشت؟

آدم عادی از ایران

نامه رو از توی جیب کتش درمیاره و میده به آقایی که توی اتاقک نشسته. بقیه معلم ها هم دارن دو تا دو تا با هم حرف می زنن و درهمون حین سوال های بچه ها رو هم جواب میدن. بچه ها هم ساکت تر ازمعمول، یا چندتایی صحبت می کنن یا ساختمون و منظره شهر رونگاه می کنن. کار مدیر تموم میشه و میگه بفرمایید بریم. از قاب آهنی در، دونه دونه رد میشن و راهروهای اوین رو با سکوت می جورن. توی بعضی از انفرادی ها آدم نشسته. دانشجو و میانسال و پیر. تنها یا چند نفر. کتاب می خونن، یا به جایی خیره شدن یا آروم و با نفس، با هم حرف می زنن… بعد خیلی ناگهانی مغزم از کار می افته و تصویرا میرن. مجبورم بپرسم که اوین رو باید کتابخونه و موزه و کافه کرد یا چی؟ با اوین چیکار کنیم؟

ترانه از تهران

دلیل بی خریدار

شا زه — Fri, 11 Nov 2011 09:48:42 +0000

دلیلی برای زنده ماندن نداشته یا شاید دلیل خوبی برای تمام کردنش پیدا کرده. این شده که خودش را پرت کرده برابر قطار و به زندگی اش پایان داده. دوستی از دوستان یک دوست. تازه خارجی! از آن ها که « دولتشون پولشونو میده». خب زندگی کردن دلیل لازم دارد. اما ما که هر لحظه دنبال دلیل پیدا کردن نیستیم. ازمان سوال می کنند یا می خندیم، یا یکی از سری کلمات کلیشه ای را ردیف می کنیم. البته دلیل ها خودشان هم می توانند بی نیاز از تمایل ما وجود داشته باشند. برای نمونه، بودن خودش دلیل است. باش تا تجربه شود! خوب لابد به آن دلیل هم دل نداده و قطار و پایان را ترجیح داده. راست است که «‌دلیلی که خریدار نداشته باشد از دلالت می افتد»! می خواهد خیلی هم درست و ارزشمند باشد. وقتی قبول نشود، شبیه حباب در هوا می ترکد و تمام. شبیه خیلی حقیقت ها وحرف حساب ها که می ترکند و نفهمیده می مانند و خاک می خورند ودر بهترین حالت، موکول می شوند به آینده

راستی این زبان فارسی یک مشکلی دارد و آن این است که بسیار پر تعارف است . نصف پیچیدگی ها مال همین روش پر تعارف و غیر مستقیم گویی فارسی ماست. آدم بعضی وقت ها که دارد می نویسد از خودش دور و یک شخصیتی به شخصیت های متعددش اضافه می شود

فقطم، فقطی، فقطه. فقطیم، فقطید، فقطن

شا زه — Fri, 07 Oct 2011 23:35:46 +0000

می شینم پای لپ تاپ. کیبوردم ترکیده. نوشتن سخت شده و مثل همه چیزهایی که وقتی بدست آوردنشون سخت میشه تازه قدرشونو میدونی، زور و له له می زنم که چند خط بنویسم. الان مهم نیست برام که چی می نویسم. دونه دونه حرفا رو کلیک می کنم و می فهمم که باید زود، سر و ته جمله ها رو هم بیارم. مجبور می شم واسه اینکار یه جاهایی فکر کنم

می گفت برام مهم نیست از چی عکس می گیرم و مهم اینه که ثبت کنم. بعد که شروع کرد به ثبت کردن، آروم آروم اینکه چی رو ثبت کنه براش مهم شد. شروع کرد به ثبت کردن واقعیتا. گفت وقتی از پشت لنز بیرون خودمو نگاه می کنم، یه چیزی بین من و بیرونمه. وقتی بی واسطه محیطمو نمی بینم، لااقل چیزیو ثبت کنم که توی حال عادی از کنارش رد میشم. یه چیز باارزش. بعد یه روز که یه واقعیت تلخی رو ثبت کرد فهمید آدما میلیونی از کنار واقعیتای تلخ رد میشن. اون واقعیت تلخ اول با واقعیت تلخ دوم، با هم، انقدر سنگین شدن که حمل کردنشون براش سخت شد. انقدر سخت که خودشو کشت

حالا نه من دارم واقعیت خاصی رو میگم و نه حرف خیلی ویژه ای دارم که تویی که داری اینو می خونی رو تکون بده. واقعیت اینه که دارم قدر یه چیزایی رو می دونم. بعد هم اینکه بعضی از واقعیت ها هستن که برای حمل کردنشون یه نفر و ده نفر و صد نفر کافی نیست. برای وزن یه سری واقعیت، یه جمعیت لازمه

فقط باید یه چیزی می نوشتم. بعضی وقتا آدم به حال فقط میفته

ادب مرد به ز مسلک اوست

شا زه — Tue, 30 Aug 2011 13:43:25 +0000

همین که می خوام ژست بااخلاقی بگیرم، ی صدایی می پیچه تو گوشم: تو یکی از اخلاق حرف نزن

تیمارستـها

شا زه — Sat, 30 Jul 2011 14:02:35 +0000

زندگی من آکنده ب اعتیاده. از اعتیاد ب شیرکاکائو سرد صبح های پاییز دبیرستان تا اعتیاد ب لحظه ها. لحظه های ناب ک میان و میرن. خانوم دکتر میگه اسم مریضیم حواس پرتی پروانه ایه

غذا میارن. داد می زنم. یه چیز شبیه ب مدفوع! با حال بد میرم بیرون، دم در شلوغه. می پرسم چه خبره؟ می گن مراسم ترحیم پدر زهرا رهنورده. یکی می گه برو زیر تابوت رو بگیر. طفره میرم. تابوت روی دوشمه. آدم جلویی لیز می خوره. جسد از تابوت پرت میشه بیرون. متلاشی میشه. بالا میارم. بیدار میشم. عرق کرده و سرد. سرم سنگینه. دوباره با حالت تهوع می خوابم. فردا صبح از قرار جا می مونم. ب دروغی که باید بگم فکر می کنم

میرم می شینم جلوی یه خانم پیر. پا میشم کوله پشتی رو میذارم بین دوتا صندلی پشتی. برمی گردم سر جام. نگاش میکنم. خانومه نگام می کنه. میرم می شینم روی صندلی جلوی کوله پشتی. برمیگردم کوله پشتی رو نگا می کنم. پامیشم میذارمش روی پام. کوله پشتی جا نمیشه. کوله پشتی رو برمی گردونم ب اونور. زیپ جلوشو باز می کنم. تا دفترو پیدا می کنم میرسیم ب ایستگا. می خوام برم بیرون. کوله پشتی گیر می کنه ب در. یه وری پرت می شم توی پیاده رو

روش به پنجرست. با انگشتش لبه مانتوش رو اینور اونور می کنه. نفس عمیقش تبدیل به آه از ته دل میشه. کمتر از نصف صورتشو می بینم. میگه آقا من پیاده میشم. کیفشو در میاره، پول میده. دستمو می کنم توی جیبم. پول درمیارم و میدم به راننده. پشتش راه میرم. چرا اینجا پیاده شدم؟ برمی گردم کنار خیابون. دوباره تاکسی می گیرم

اعصاب ندارم. میرم می خوابم. بیدار میشم. اعصاب ندارم. نیست. شب بر می گرده، میریم بیرون. می شینیم رو بروی هم. حرف نمی زنیم. از هم تشکر می کنیم و برمی گردیم خونه هامون. اعصابم راحته. می خوابم

گیر میدم که بیا. میاد میشینه توی ماشین. شیش-هیچ می بازیم. بر میگردم. توی ماشین خوابیده. بیدارش می کنم. بر می گردیم

چند سال صبحا می بردم فوتبال. نمی شد که گل بزنم. یه بار عصر بردم فوتبال. توپ جلوم .بود، یکی گفت: پاس…پاس . پاس دادم. داشتم توپو نگا می کردم. همه گفتن: گـُــــل

لذتی که در بعضی اشتباه ها نهفتست

مطب دنج روانکاوم و فرود چشمام بعد از واکاوی یه حقیقت تلخ، روی پستان های خانم دکتر

بیژن مرد. سوار لامبورگینیم شدم و کیلومترها گریه گردم. کراوات هزار دلاریم توی باد بالا-پایین میشد. اوه

من الان چجوریم خانم دکتر؟ خانم دکتر جوابمو خیلی کوتاه میده. من میزنم زیر گریه. خانم دکتر می گه: وا … !!

زنگ زدم خانم دکتر. انقد که از منشیش متنفرم از شوهرش متنفر نیستم

فشار میاره به خودش که شمرده و آروم حرف بزنه. کلمه ها رو ناشیانه انتخاب می کنه. می فهمی چی تو مغزشه. نگاش میگه تو دیوونه ای. میگه می دونم عاشق خانم دکتری.می خواد بگه میدونه. من با نگام بهش میگم که تو فقط یه منشی دیپلمه ای. با دمپایی و جوراب سفید. پاشنه های پات ترک خورده. شبا باید واسه شوهرت غذا بپزی و جوراباشو بشوری. آباژور بهت نمیاد. مهتابی ام از سرت زیاده. ازت متنفرم. می خورمت … اوووووووااااااا

به خانم دکتر گفتم شما توی فیس بوک هستید؟ گفت: آره. گفتم: فیس بوک امنیت نداره. اسم-فامیلتونو کامل نذارید. اسمتونو بذارید، فامیلتونو بکنید ایرانی

به خانم دکتر میگم: به نظر شما مشایی رو باید جدی گرفت یا نه؟ خانم دکتر میگه: نمی دونم! پس سیاسی هم هستی!؟ میگم: خانم دکتر! شما مگه تو ایران زندگی نمی کنید؟ می خنده. میگه: ب مشایی ولی فکر نمی کنم

خانم دکتر گفت روانتو سپردی به تکنولوژی. تکنولوژی روان خواره. گفتم منظورتون از تکنولوژی چیه؟ گفت: مثلن همین فیس بوک. گفتم: فیس بوک مغز آدمو بزرگ می کنه. این خیلی واضحه. گفت: چیزایی که واضحن، فهمیدنشون سخت تره. گفتم: شما دارید تکنولوژی رو زیر سوال می برید. گفت: آره. گفتم: خوب وقتی سوال می کنید ازش فاصله بگیرید. گفت: که چی بشه؟ گفتم: که بتونید سوال کنید.گفت: فلسفی شدی؟

گفتم: کلن زیاد پای اینترنتم. گفت: همون وقتو می تونی بذاری واسه قدم زدن. گفتم: قدمم می زنم. گفت: ولی چشمات باد اینترنتی داره. گفتم: مشکلی باهاش ندارم. گفت: مشکلت همینه که فکر می کنی مشکلی باهاش نداری. گفتم: شما با تکنولوژی مشکل شخصی دارید. گفت: شخصی نیست. تاثیرشو توی آدما می بینم. گفتم: شما آدمایی که می بینید بیشترشون مریضاتونن. گفت: تو و بقیه مریض نیستید. گفتم: هر چی اسمشو می خواید بذارید. فضا سنگین شد

خانم دکتر گفت تو میترسیدی. گفتم از چی؟ گفت از اون. گفتم نه. گفت چه اصراری داری بگی نمی ترسیدی؟ گفتم: چون نمی ترسیدم. گفت چرا؟ گفتم: من وقتی می ترسم که فکر کنم یکی می خواد صاحبم بشه. گفت تو میل به بندگی داری؟ گفتم بندگی؟ گفت آره بندگی. گفتم نه ندارم. گفت داری. گفتم نه ندارم. گفت داری

گفتم: ندارم

گفت تو پافشاری می کنی. پرسیدم: شما پافشاری نمی کنید؟ گفت نه. من دارم از بیرون می بینم که تو پافشاری می کنی. گفتم ممکنه مرضم به پافشاری ربط داشته باشه ولی میل به بندگی ندارم. نمی ترسم. اصلن اونی که میگم ترس نیست. یه چیز دیگه ایه. گفت چیه؟ گفتم: پافشاری نیست

به خانم دکتر میگم از دعوای کودتاچیا خوشحالم در عین حال نگرانم. میگه آدم از محیطش جدا نیست. کودتاچیای بیرون که به جون هم میفتن، کودتاچیای درونم با هم دعواشون میشه. میگم: خامنه ای درونم آچمز شده. احمدی نژاد درونم سیگار میده دستم. آسیب میزنه. مجلس درونم یه مشت فکرن که مال من نیستن. می خوام شکستشون بدم. میگه میدی. میگم هزینه داره انگار. میگه هزینش اشکه. میگم: نه، بیشتره. میگه: اشک کم چیزی نیست. میگم: آره

میگه این یه مشکل شناختیه. میگم همه مشکلا شناختین. میگه نه درگیر کلمه نشو. میگم من درگیر کلمه هام. میگه توی کلمه ها درجا میزنی. میگم نه کلمه ها می شن جمله. جمله ها میشن آدم میشن واقعیت. میگه باشه ولی الان می خوام به چیزی که میگم فکر کنی. میگم شاید شما بهش بگین گوش کنه. افسارش دست من نیست. میگه: هست. میگم: نیست. میگه: هست. میگم: نیست

میگه: مثلن همین دنیای مجازی که همش توشی. میگم: خب؟! میگه: اونجا تو کی هستی؟ میگم: خودم. میگه به همین سادگی؟ از کجا مطمئنی؟ میگم چون منم که پاش میشینم. می خنده. میگه: پاش میشینی پس هستی؟ میگم: آره. میگه: چیزایی که دوست داری رو ساده می گیری. سوال که می کنم ازت طفره میری. میگم: من فیس بوکو دوست ندارم. میگه: حالشو که دوست داری! میگم آره. میگه چرا؟ میگم چون خودمو می بینم. میگه: تازه رفتیم سر اصل مطلب

رفتم توی پارک راه برم. مغز پیچه داشتم. راه رفتم. یه درخت قشنگ دیدم که تنش یه جایی پیچ خورده بود و رفته بود بالا. توی اون پیچ خوردگی یه سوراخ گرد بود. مرکز سوراخ بهم نگاه کرد. یه پرنده آبی کوچیک بود با نوک تیز و چشمای گرد. چشم تو چشم پرنده ریزه شدم. فهمیدم هر روز قراره بیام پیشش. از خانم دکتر بدم اومد

گفته بودم: بحث یه مغزیه که دادنش دست منو نمی دونم باهاش چکار کنم. گفته بود: آها …

به خانم دکتر م گم: من از یه چیزای بیخودی می ترسم. میگه مس چی؟ میگم: مس کرمان. میگه: متوجه نشدم. توضیح بده. میگم: مثلن یکی که توی قطار جلوم نشسته بود، یخدونش و جا گذاشت، رفت. من ترسیدم مبادا بمب گذار انتحاری باشه. گفت: خوابتو داری میگی؟ میگم: خانوم دکتر! حواستون پرته امروز؟ میگه: نه. انقدر گنگ نگو. بگو دقیقن ترست چیه؟ میگم از تاریکی می ترسم. میگه خوب اون خوابی که دیدی چه ربطی به تاریکی داشت؟ میگم ای بابا …

میگه باید ارتباطاتتو مدیریت کنی که ب این وضع نیفتی. میگم: وضعم ربطی ب ارتباطام نداره. میگه: می دونی تو چکار می کنی؟ میگم: آره. میگه: اگه می دونی پس اونکارو نکن. میگم: اون کاره منم. میگه: نه. تو اون کاره نیستی. تو اونی هستی که فکر می کنی اون کاره تویی. میگم: نه. میگه: این تویی.میگم: نه. میگه: آره

میرم توی پارک راه میرم. پای درختم می شینم. پرنده کوچیکه توی سوراخش نیست. درختم بدون اون بی معناست. می شینم. ولی نمیاد. یه پر از شکوفه های درختو می کنم میذارم توی سوراخ. تو دلم میگم: آمدم، نبودی. برمیگردم خونه. نیمرو می خورم. هر لقمه ای که درست می کنم یه صدایی می پیچه توی مغزم. نه نه نه نه

سرم پایین بود. دوتا کفش اومدن دم نیمکت روبرویی. گفتم یه میانساله. کفشای کارمندی. جوراب ۱۰۰۰ تومنی.نیمه تپل. سرمو آوردم بالا. لاغر بود. یه پیراهن پوشیده بود با یه لباس چهارخونه کثیف و پاره روش. جور نبود یه چیزی. چارخونه آبی با دکمه باز روی پیراهن تمیز! چش تو چشش شدم. نگاه کرد سمت راستش با لبخند جوری که داره به یکی نشونم میده. یه کاسکو روی شونش بود. با کاسکو حرف میزد. پاشدم رفتم سمت درختم پیش پرنده کوچیکه. که نبود

خانم دکتر گفت چرا باید مراقبش باشی؟ من گفتم: چون می خوام باشم. گفت: میگی گفته مراقبم باش. گفتم: آره. گفت: اگه مراقبشی چرا میاد میگه مراقبم باش؟ گفتم: حتمن مراقبش نیستم. گفت: چرا؟ گفتم: خودش باید مراقب خودش باشه. گفت: بالاخره چی؟ گفتم: مراقبم که مراقب خودش باشه. گفت: کی مراقب تو باشه؟ گفتم: خودم. پرسید: هستی؟ گفتم: نه. گفت: چرا؟ گفتم: گفتم که

میرم کنار درختم. شروع می کنم درختو با اسکاچ می شورم. میاد میگه بیا غذا آوردم. میگه خسته نیس. غذا رو میذاره یه گوشه و میره سرکارش. هنوز تموم نشده. میگه می خواد تمام سقفو کار کنه. نقش یه برگ از شکوفه ایه که براش کندم. همه جا رو داره پر می کنه با اون. من میرم می شینم دم سوراخ. بیرونو نگاه می کنم. صدای تق تق نوکش میاد. بیرون عجیبه. بیدار میشم یهو. خوابو می نویسم

خوابم نمی بره. پرنده ها به خاطر ساختار نوکشون نمی تونن بخندن. یعنی پرنده من که تو خوابمم بود نمی خندید ولی هم اون خوشحال بود هم من. نمی خنده؟ نمی تونه بخنده؟ مگه میشه؟ نه! اون اصن وجودش خندس. وجودش برای اینه که لبخند بزنه! نه! اون اصن لبخند طبیعته! اوخ اوخ! اون پرنده کوچیکه خود لبخنده … وای وای وای

تقصیر خودش بود. تقصیر من نبود. گفتم ما. گفت: بگو من. گفتم: شما هم همینطورید. همه آدما همینن. گفت: من و تو با هم فرق داریم. از طرف خودت حرف بزن. گفتم: این حرفتون توهین آمیزه. گفت: اصن می فهمی دارم چی میگم؟ من گفتم آره. ولی اون باید می گفت

با کفشش بازی می کرد. من حرف میزدم. گفت: دوست خوب مهمه. می بینی خودتم همش از دوستات نقل قول میکنی؟ گفتم: آره. من دوست خوب ندارم ولی. گفت: راجع به روستات قضاوتی ندارم ولی ببین چقدر عناصر مهمین تو زندگیت. انتخابشون می کنی یا آدما بی حساب-کتاب میان و میرن؟ گفتم: بی حساب-کتاب. گفت: یه روز انتخاب می کنی. گفتم: رو چه حسابی؟ گفت: می خوام بدونم. گفتم: منم

دوباره نشست روی مبل. یه جور راحتی لم داد. با خودکارش میزد به میزش. گفت: تو دلت می خواد تو راه باشی. تو ی داستانات از هدفات حرف نمی زنی. همش از تجربه های توی راه میگی. گفتم: جدن؟ گفت: من به عنوان شنونده اینو راحت می فهمم. گفتم: من خودم نمی فهمم ولی. گفت: به خودت فکر می کنی ولی همش به چیزای تکراری فکر می کنی. واسه همین یه جاهایی از خودتو کشف نکردی! گفتم: کشف نداره. گفت: حرف بیخودم زیاد میزنی

ببین! به من نگو اون چی میگه. بگو تو چی میگی؟ گفتم: نمی دونم. مغزم بهم ریختس. همینطور میگم شاید یه چیزی ازش در بیاد. گفت: فکرا اگه هم نخورن ته می گیرن. گفتم: شاید واسه همینه تدیگ دوست دارم. گفت: ته دیگ توی نسل من زیاده. گفتم: منظورم آدمای بی ریخت نیستا. گفت: هه هه، می دونم. به نسل من می گن نسل سوخته. گفتم: من فکر می کردم به نسل من می گن نسل سوخته. پرسیدم: سفر زیاد میرید؟ گفت: نه. گفتم: آره مث اینکه سوختید. خندید!!

گفت من دارم میرم شهر کتاب، اگه می خوای دو تا بگیرم تو هم بخونش.گفتم می تونم بیام؟ گفت: آره. یکم معطل میشی. گفتم ایراد نداره. سوار ماشینش که شد، اول کفشاشو عوض کرد. گفت: ببخشید ماشینم شبیه سطل زبالس. گفتم: بگن مال یه خانم دکتره که میره مطب و میاد، کسی باور نمی کنه. گفت آره، راه نداره. پرسیدم این مال دخترتونه؟ گفت آره. گفتم روانشو تحلیل می کنید؟ گفت نه. بزرگ شه خودش میره پیش روانکاو، چقلیمو می کنه. خندیدم

با جمعیت راه میرم با لباس نمدی می گه داریم میریم جنگ می خوام در برم میرم زیر یه پل اسلحمو عوض می کنم کارد برمیدارم جلوم صف بستن و پا می کوبن زمین توی استادیوم وسط چمن. پرنده کوچیکه میگه فردا امتحان داری جوابا رو نمی دونم ورقه رو از زیر دستم می کشه: وقتت تموم شد لیوان یه بار مصرفو له می کنم تشنمه هنوز جلوی ساختمون آبی شیشه ای تو خیابون آزادی ام بازم لخت. تنها. بیدار میشم. عرق کرده. میام فیس بوک

تو خیابون. اولین بار تو صورتش بهمن جوج فوت کردم. بعد که افتاد تو جوب دستشو گرفتم. بعد که داشت میرسوندم گفت روانکاوه. گفتم روانم بهم ریخته. گفت اگه می خوای بیا حرف بزنیم. الان یه ساله که حرف می زنیم

گفته بود از سیاست بیزاره. ازش پرسیدم که پس چرا همشو رفتید؟ گفت: رفتم لای مردم. گفتم توی اتوبوسم میشه رفت لای مردم! گفت: اون صحنه ها اوج همه چیزایی بود که تاحالا تجربه کرده بودم. میرفتم که بین آدما گم شم. گفت: تا قبلش هر آدمی برام یک نفر بود. همیشه خودمو با روان یه نفر طرف می دونستم، بهشون می گفتم: بسه! فقط از خودت بگو. الان گوش میدم.گفت: یه آدم یه نفر نیست. گفتم: آدما چند نفرن؟ گفت: آره

گفت:میگم فیس بوک اعتیادآوره دلیل دارم. گفتم:دلیل نمی خوام. گفت:سیگاره اونی که بهش اعتیاد داری نیست، اون فرار کردنه اعتیاده. گفتم:فیس بوک همون لحظه ها رو یه جور دیگه می سازه. گفت:فیس بوک اونی که میگی هست، اعتیاد به خودتم هست. اعتیاد به هویت. از جنس روی دیوار غار نقاشی کردنه. گفتم:فقط این نیست. گفت:آره. خودای جدیدشو پیدا می کنه. گفتم: خدا؟ گفت:نه! خود!…خوداشو. موقع خدافظی گفت:می سپارمت به خودات

زنگ زد پرسید سر از لپ تاپ درمیاری؟ گفتم: ینی چی؟ گفت می خوام یه لپ تاپ بخرم. گفتم آره. گفت وقت داری بیایم دنبالت بریم لپ تاپ ببینیم؟ گفتم آره. گفت پنجشنبه خوبه برات؟ گفتم آره. گفت عصر؟ گفتم آره. گفت: طرفای پنج و شیش خوبه؟ گفتم آره. گفت پس میایم دنبالت. آدرس دادم. بعد زنگ زدم به نوربخش گفتم من یه کاری برام پیش اومده، پنجشنبه نمیام. گفت باشه

گفتم: همه تلاش ایشون اینه که من قبول کنم ذوب در ولایت تکنولوژی شدم. گفت: میخ تکنولوزی رفته تو تایرش. چقدم که قبول می کنه، تکنولوژی زمختش کرده. گفتم: بابا نمی تونید راجع به هویت آدم حرف بزنید وقتی با تکنولوژی لج کردید. گفت تکنولوژی هویت آدمو تهدید می کنه. امید گفت: تو هنوز پی به رگ آخوندیش نبردی؟ گفتم: چرا ولی میگم کلاسیک که یکم محترمانه تره. گفت: جفتتون ساندیس خور تکنولوژید

اعضا بدن من: دست، پا، شکم، تناسلی، سر، گردن، انگشت، لپ تاپ، عینک، موبایل و غیره

میگه: بیین! شاید خوشحال نشی که اینو بشنوی، ولی تو آدم بدیهی هستی

دستام درازن و باریک و پاهام کوتاس. زبونم درازه و مغزم سرده. میگه بشین روی صندلی. یه پارچه میندازه روم و پشت گردنم گره می زنه. با دیوار سی سانتی بیشتر فاصله ندارم. دیوار شیری رنگی که هیچی نیست. بالای جمجمه گرم میشه. با سمباده ریز شروع کرده. . کف سمباده رو بهم نشون میده. پودر استخونی رنگ.

رگای شقیقم زده بود بیرون. تا زیر گردنم داغ بود. گرد استخون روی شونه ها و پاهام. هیچی عجیب نبود. گفت الان می خوام سردش کنم. گفتم: خب. کف سرم یخ زد

یه روزی میاد که اگه ب یکی برسی بپرسی: ببخشید، چپ برم یا راست؟ می خنده. چیزی نیست که کم بشه. همه چی زیاد میشه. دعوای کره چپ و راست مغز هم. باید دونه دونه سلولای مغزتو با هم آشتی بدی

میگه چیه؟ دپرسه؟ میگم نه اتفاق تو زندگیش نمیفته. میگه: اتفاق؟ میگم: اتفاق همونیه که سهم توه، عمر توه، طلاقش نمیدی

امنیت براش یه اتاق دو در سه بود، یه پرده کلفت روی پنجره، یه در با یه قفل و یه کلید که از طرف داخل اتاق، آماده چرخیدنه. آزادی براش یه قفله که به یه میله زده شده و کلیدشو با یکی نصف کرده و بلعیده. تعادل براش یه مفهوم گنگه. تعادل نمی دونه چیه. ازش بپرسی، میگه: تعادل؟ ه ممم بعد هم موضوعو عوض می کنه

آدما حاملن. میگم: آره بابا. میگه: نه منظورم حامله نیس. حامل پیامن. بعد من همینکه دارم میرم توی آشپزخونه بش میگم: هرکسی یه پیامی داره. میگه: حرف از این کلی تر بلد نبودی بزنی؟ میگم: کره خرو نگا! میگه: ببین! کلن اصن اینکه تو چی فکر می کنی مهم نیست. اینکه تو چی فکر می کنی مهم نیست. همین بودنت یه پیامی داره. بعد من خشکم میزنه. میگه: حالا خیلی چیز خاصی ام نگفتم. میگم: یه دقه خفه شو …

میگه: ا … ویدئو هم داره این!؟ میگم: آره، خیلی خوبه. نگا می کنه. بعد می خنده: هه هه

میگه طرف دراگ زده از طبقه سوم پریده پایین. میگم تفریحی پریده یا جدی؟ میگه: جدی. زنگ زده به مامانش، گفته هیچ دلیلی واسه زنده موندن ندارم. مامانش گفته خیله خب، حالا شلوغش نکن، برو بخواب. دوس پسرشم خسته بوده رفته خونه. اینم پریده دیگه. میگم: ما چرا نپریدیم؟ میگه: آخه ما وقتی دپ میزدیم همو بغل می کردیم. اینا اون چسبه رو ندارن.سوال میاد تو مخم که چه کسی چسب مرا جابجا کرد؟

بعضیا هستن که خیلی براشون مهم نیست تو چی هستی. برای اونا تو اونی هستی که خودشون فکر می کنن. این حق رو هم بهت نمیدن که از تصور اونا تخطی کنی. کلن تو حقی نداری. خیلی هم بیراه نیست! وقتی تصویرت رفت تو مخ یکی دیگه، دیگه تصویره مال اوناست نه مال تو. تویی که باید باهاش کنار بیای

دوم راهنمایی. در باز میشه و معلم پرورشی با یه حاج آقا وارد میشن و میگن که می خوان در مورد مسئله ای با بچه ها صحبت کنن: هر مرد یک کیسه پر از منی داره. در صورت استمناء، محتویات کیسه تخلیه و مرد مختوع النسل میشه. در اثر استمرار، کف دست ها چروک و کرک هایی روی کف دست رشد میکنه. همه مضطرب و مخفیانه به کف دست هاشون نگاه می کنن و میانگین ضربان قلب کلاس بالا میره. ناهنجاری های جنسی خداحافظی می کنن و از کلاس میرن بیرون

من خواهان خوشحالی شما دوستان عزیزم هستم. خوشحال نیستید؟ برای اینکه خوشحال باشید، خودمو می کشم. شاید یه تکونی بخورید

هورت آخر چاییمو که می خوام بکشم، یه دُم پشمالو میره توی دهنم. می پرسم: شما؟ میگه: سیاست هستم

دارم حرف می زنم، میگه از حرفات معلومه که کروبی چی بودی! میگم: ببین! قشنگم! اون فوتباله که حتمن باید طرفدار یکی باشی. بکش بیرون

مغزم ویروسیه. آدم زیاد دوست دارم. مغز به مغز می کنم با آدما. اولا خبر نداشتم و شور حسینی ورم داشته بود، هر فایلی رو که می دادن، اینستال می کردم تو مغزم. ویروسی شدم. فایل ویروسیا رفت لای فایلای خودم. دیگه نفهمیدم کدوم مال بقیس کدوم مال منه. ویروسای بقیه شد مریضیای من. مغزو نمیشه فورمت کرد. یه مریضیایی دارم که مال خودم نیست. خیلی بده ویروس یکی دیگه مغزتو بهم بریزه. روانکاو و رفیق خوبم دیگه کاری از دستش برنمیاد

یه رگ پر شده از خون. روی شقیقه. خون دور یه حبه سلول رو گرفته. یه جایی منقبضه. ده تا فکر به هم گره خوردن. نورونا تلاش می کنن. احساس ها اول اشتباهن و بعد همه چیز گنگ میشه. سه روز می گذره. من دور خودم می چرخم. حرف می زنم. سکوت می کنم. وقت می کشم. می خوابم. سر درد می گیرم. بیدار می شم. گره باز شده. سکوت مغزی. خلاء مطلق. معلوم نیست چی بوده ولی فکرا به خورد هم رفتن. بدنم درد می کنه. مغز آرومه. منتظر می مونم

یه موقعی هست که حتی آب هم آدمو تشنه تر می کنه. یه وقتایی هیچ چیز، کاری که باید بکنه رو انجام نمی ده. هیچ کلمه ای یه حقیقت رو نمی تونه با خودش حمل کنه. یه وقتایی باید نشست و صبر کرد. یه وقتایی باید پذیرفت. می شینی. می پذیری. سکوت میشه. شقیقه هات منقبض میشن. روی سینه آدم سنگین میشه. می فهمی که نمی تونی فردا رو هم اینطور بگذرونی. من می شینم. به جایی که هستم و به زمان اعتماد می کنم. و سکوت می کنم

پایان.

چون بدترین اتفاق اینه که آدم از خودش شکست بخوره. دارم حواسمو جم می کنم که ی وقت از خودم نارو نخورم

تار

شا زه — Sun, 24 Jul 2011 14:44:30 +0000

رگ ها رو که از تنش می چیدم همینطور با خودم فکر می کردم و توی دلم حرف می زدم. یه رگ کلفت رو پیچیدم دور انگشت نشونه و کشیدم به سمت خودم. یه رشته رگ لیز خوردن از زیر پوستش بیرون و روی چربی هاش صدا دادن و کشیده شدن. یه جا احساس کردم که دیگه نباید کشید. دوباره باید قطع می کردم. پوستش با تیغ راحت باز می شد. انقدر نازک بود که باید مراقب می بودم رگای زیرشو پاره نکنم. شکافتم تا زیر چشم و پوست رو برگردوندم به بیرون، تا جایی که می شد. چند تا رگ موازی هم رفته بودن روی پیشونی و پوست رو فشار داده بودن بالا که واسه خودشون جا باز کنن. محکم چسبیده بودن به جمجمه و انقدر که فکر می کردم یه جوری به خورد استخون رفتن. شک کردم که شاید اصلن رگ نباشن ولی شکم همون لحظه ای که به وجود اومد، فراموش شد. انقدر کار رگ بودن رو خوب انجام داده بودن که دلم نمی اومد از جا بکنمشون. شکلشون شبیه ریشه ای بود که اونو به زندگیش وصل کرده بود

فهمیده بود که خودشو خالی می کنه. زیر بالشو لیس می زد و به رنگ و رو پریدگی مقابلش خیره میشد و دوباره سرشو برمی گردوند و به خودش می رسید. دو تا نوک زد زیر بالشو سرشو آورد بالا و نگاهش رو کرد و خواست که برگرده به سمت بالش یه لحظه فکر کرد و برگشت به سمت نگاهش. یه رنگی پررنگ تر از رنگ و رو رفتگی مقابلش دید که یه جور ناآشنایی داشت حرکت می کرد. پرید و رفت بالا و یه جای خوبی بالای دو تا درخت اونطرف تر وایساد. موزاغه بود. دوباره گم شده بود. گوشت تلخ احمق. سرشو برگردوند زیر بالش

بله. اینجوریست، برادر/خواهر من

شا زه — Mon, 11 Jul 2011 10:41:03 +0000

تصویر

یک لشکر در یک دشت ایستاده

درست در مرکز جمعیت، یک گروه، طبل می نوازند

با نقشه گوگل روی جمعیت دو کلیک می کنی

از بالا حرکت بدن ها با صدای طبل ها هم خوانی دارد

همان وسط ها یکی دارد جور دیگری می رقصد

با خودت فکر می کنی که دیوانه است

فاصله ات را با جمعیت زیاد می کنی

دوربین می رود بالاتر

می بینی پشت تپه ای آن طرف تر

یکی نشسته و برای خودش طبل می زند

خیره می شوی به دست طبل زن

بعد آن یکی که فکر می کردی دیوانه است را بین جمعیت پیدا می کنی

و می فهمی که این دارد با آن می رقصد

بعد می نشینی و به معنی دیوانه بودن فکر می کنی

و به سختی هایش

و به ناهماهنگی اش

و به منطقی بودنش

حکم

نقشه گوگل را می بندی

و میروی یوتیوب را باز می کنی

می نویسی «رویاها» و بعد یوتیوب می گوید بیا کرنبریز گوش کن

و تو می گویی

باشه

تفسیر

تو مقدار قابل توجهی کار داری

و زندگی در برابرت صف کشیده

و تو باید بروی و بنشینی سر کارت

و بروی با تک تک آنهایی که در صف زندگی ات ایستاده اند دست بدهی

داور سکه را بیندازد روی هوا

چه شیر بیاید

چه خط بیاید

تو باید سرودت را بخوانی

و بازی کنی

چگونه با چسب، رنگ آسمان را از سیاست متمایز کنیم؟

شا زه — Sat, 02 Jul 2011 10:54:08 +0000

باید از رهبر و دیکتاتور و سپاه و بسیج و اراذل و نماینده مجلس و وزیر و حاجی بازاری و سرباز نگهبان و حراست و گشت ارشاد و بازجو و جریان انحرافی بگذریم و تازه برسیم به خودمون

سوار هواپیما میشی. مهماندار میاد بالای سرت! می پرسه: چلوکباب می خوای یا جوجه؟ یه «بدبخت» هم توی جملش مستتره! چرا؟ چون جوجه و کباب دست اونه! تو باید بشینی ولی اون می تونه راه بره

می رسی فرودگاه. تاکسیه میگه: تاکسی؟ میگی: آره. میگه: بریم. اون ماشین داره. تو نداری

میری کافی شاپ. منو رو میاره. زده قهوه ۵۰۰۰ تومن. اون صندلی داره، تو نداری. اون منو داره، تو نداری

میری میشینی پیش دوستت. میگه چه خبر؟ میگی: فلان خبر. میگی: تو چه خبر: میگه: گاییدن آقا. گاییدن!میگی: کیا؟ میگه: همه

میگه: فلان می دونی کجاس؟ میگم:نه. میگه: پس ولش کن! میرینه بهم! چون اون میدونه فلان کجاس، من نمی دونم

میرم اداره گذرنامه. تو نوبت وایمیسم. نوبتم میشه. یارو سرم داد میزنه: امضا کن اینجا رو. میگم: حالا چرا داد میزنی؟ میگه: چی گفتی؟ می گم هیچی. کجا رو امضا کنم؟

سوار تاکسی میشم: میگم اول میرم فلان جا، بعد میرم فلان جا. چقد میشه؟ میگه ۶ تومن. وسط راه بهش میگم فلان جا نریم همینو ادامه بده بریم اونیکی جا. میرسیم. ده تومن بهش میدم. دو تومن پس میده. میگم: قرار بود دو تا مسیر بریم گفتی شیش تومن. الان یه مسیر رفتیم، هشت تومن کم کردی؟ میگه: مسیرو عوض کردی رامون دور شد. میگم: نشد. میگه: شد. نگا میکنم به قیافش. خیلی مسلطه. میگم: شد. میگه: راضی هستی که؟ میگم: آره

دست توی دستش دارم راه میرم. همه مردایی که از جلو میان نگاش می کنن! یکی تیکه می ندازه! نگاشون می کنم. بخوام حرف بزنم، تیکه بزرگم، گوشمه. منتظرم بگن: راضی هسی؟ منم بگم: آره. ممنون از هیزی

می شینیم توی تاکسی. خطیا به پرایدیه که سوارش شدیم فحش میدن. میگه: خون مردمو می کنن تو شیشه. تا ونک ۸۵۰ می گیرن. تمام راه حرف میزنه. می رسیم ونک. میگم: دو نفر. چقدر بدم خدمتتون؟ میگه: یک و هشصد

راه میرم توی خیابون. آدمای خوب زیادتر شدن. یه هفته اونجا بودم و سه سال نبودم. این اولین چیزیه که به چشم میاد. تصمیم میگیرم ازش حرفی نزنم. خیلی حرف بی موردیه. از گرما عرق می کنم و به راننده تاکسی می گم: کولر بزن. تند رانندگی می کنه، دستمو فشار میدم به صندلی. میگم: جون مادرت درست برون. موتور میگیرم. یادم میاد. ولی سوسول شدم. یاد اونایی میفتم که لهجشون برمیگرده

یه چسبی هست! فقط باید یه لحظه همه چیز یادت بره، بعد یهو چشمتو باز کنی تا ببینیش. سختیا به کنار. خر تو خری به کنار. لنگ در هوایی به کنار. ولی یه چسبی هست که روی هواست. نانوشته. یه قرارداد و چسب اجتماعی که اگه می فهمیدیمش حتمن میریدیم توش. خدا رو شکر که نمی فهمیمش! تمام امیدواریم از اون میاد

اگه یکی اومد گفت: آسمون همه جا یه رنگه، محکم بخوابونید تو گوشش. آسمون آبیه! آسمون تهران قهوه ای متمایل به خاکستری بود. باید یه فکری به حالش کرد

از سیاست زدگیمون خسته شدم! می تونستم به جای اینکه بپرسم آقا به نظرت چی میشه؟ بپرسم: حالت چطوره. کاش تا وقتی زنده ایم، یه اردنگی دست جمعی به سیاست بزنیم. از دست سیاست باید خلاص شد، با آدمکای چندش آورش. با نفوذ زیرزیرکیش توی رفتار ما باهم. با اینکه همش باید سیاست بزنیم. شاید بشه نسل بعدی رو از دستش خلاص کرد! چه می دونم. بیماری ایرانی همون سیاست زدگیه وگرنه آدمای بدی نیستیم

جاتنگی! جا واسه همه نیست. گالری واسه همه نیست که بتونن کاراشونو بذارن. توی کافه ها نمیشه ساز زد. وقتی جا کم باشه، دست کسی هم به کم نمیره. همه یا می خوان لوسین فروید شن یا باب دیلن

دم اونایی که کار می کنن گرم